دیشب تا توانستم بر مزارم اشک ریختم

مزاری که نه صاحبی داشت و نه عابری

خاک تمامم را پر کرده بود

خواستم آب بررویش بریزم

دیدم حسی در تنم ندارم

به یکباره به این اندیشیدم که اگر

حسی هم بود

لایقی نیست

نمی دانم شاید این حس برای همه اینگونه بوده است

که کسی دست به چنین کاری نزده است

خواستم فاتحه بخوانم

زبانم نمی چرخید

نمی دانم شاید هر کسی خواست بخواند زبانش قاصر شد

فقط تا توانستم چشمانم را بر مزار خیره کردم

خدایا باران نمی آمد

پس این قطرات چیست ؟

سر به آسمان برگرداندم

گویی برهوت آسمان را به تصویر کشیده بودند

آری روحم را دیدم که با قل و زنجیر

سنگ را زیر و رو میکرد

با صدایی آرام می گفت

خوش آمدی ای غریبه

نمی دانستم بگویم که من غریبه نیستم

او خود من است یا نه

طفل معصوم بیست ساله به خاک سپرده شده بود

ولی هم اکنون من پیر تر از او بر سر مزارش رفته بود

گفتم من غریبه نیستم

با لبخندی گفت : می دانم کیستی ؟

فقط بگذار ناشناخته با تو سخن گویم

تو مرا زودتر از روز سرآمدنم تمام کردی

عرق شرم بر پیشانیم نقش بست

و با دست مهربانش دستانم را فشرد

با تبسمی پیشانیم را بوسید و رو به

آسمان کرد و آرام اشک ریخت

من تو را می شناسم ولی نه اینچنین پیر و سرخورده

کوه غرور بودی اینک چه ؟

با دستانم بر لبانش گذاشتم و گفتم

دیگر بس است

می دانم گناه کارم

از جای برخواستم و به رفتن گام نهادم

آرام پرسید

چگونه مزارت را یافتی؟

تا لب به سخن گشودم

با لبخندی گفت :

آری از هر کسی جویا شوی

نمی داند که به کدامین مزار نام تو نقش بسته است

غریبی و تنها و این کار خود توست

نمی دانم تقدیر تو این بود

با فریاد گفتم

بس است نمی خواهم بدانم

و پا به فرار گذاشتم

فقط صدایش به گوشم می رسید که

می گفت : تو باز هم خواهی آمد

نمی دانم ...............