و بر من تکیه کن

من سالیانیست که این تاریکی و راه را

 از بَر شده ام

حراسی نداشتم

تاریکی من از دنیایم بود و

افسوس که حال

که به تو رسیدم

تو نابینا شده ای

و دنیای واقعیت سیاه شده است

آری در هر بیراه که پیش رو داشتم

مرا عشق تو راهنما بود

یاد تو بود که نور راهم بود

نه خیانت را دیدم نه جفا را

با همه بیگانه بودم

چشمانم را در تاریکی به ترسیم چشمانت رساندم

زیبایم داستانم را بشنو

حس دستانت بر شانه ام چگونه است ؟

تکیه گاهم محکم و استوار است ؟

این حس من بود در نبودنت

و دستانم که بر شانه ات بود

و تنی ضعیف بی تکیه گاه

ولی باز هم خیال

آری  تو نبودی

هزاران بار چشمانم خیس شدند

ولی باز هم برایم

 لذت به تو رسیدن

بهترین یاد بود

اکنون تمام راه را برایت گل آذین کرده ام

تو  ای عشقم از کجا دانستی

 آن زمان که خار بر پایم رفت

و بغض گلویم را بی رحمانه فشرد

تو را نداشتم که طبیبم شوی

شانه ات را کم داشتم

تا با بیرون آوردن هرخار

سَرم را بر آن گذارم و آرام

و آسوده درد را به فراموشی سپرم

چه سکوتی بود صدای قلبت

سکوتی که هر تپشش

روحم را نوازش می داد

و آرامم می کرد

آری تمام روزهایم سنگ صبور

را فهمیدم

غرورم را فهمیدم

تو را نداشتن را بیشتر از همیشه فهمیدم

هزاران بار در باد فریاد شدم

دوستت دارم

به او بگویید که دوستش دارم

شاید باد صدایم تو را پیام باشد

ولی افسوس که تو

شنیدنت را قبل از دیدنت

به نابودی سپرده بودی

همیشه می دانستم

که تو را کامل نخواهم داشت

حال که به سراغم آمدی

چشمانی که فریب عشقت را

بر دلم نشاند را

به تاریکی ابدی سپردی

و باز هم هزاران بار

جای پایت را می بوسم

و به همگان می گویم

آن که را دوست داشتم

اکنون سنگ صبور من است

می خواهم از این پس فراموش کنیم

چه بود و چه شد

حال تو مرا داری و من تو را

بیا هر دو در هم بمیریم

من هم سکوت می کنم

از درد این سالیان